Je bent hier:

Running Blind Leiden 5 jaar

 1  

‘Zo... dat was het dan... het was een prachtige dag! Ik heb genoten van ons jubileumfeest. Eigenlijk is het met
jullie elke week een feestje.' Terry op de app.

{filename}
Met zijn allen aan de tafel in de tuin bij Leen en Peggy.

Vijf jaar Running Blind

‘Zo… dat was het dan… het was een prachtige dag! Ik heb genoten van ons jubileumfeest. Eigenlijk is het met
jullie elke week een feestje.’ Terry op de app.

En Corrie: ‘ Wat een mooi jubileum van RB… op naar het volgende lustrum!’

Of gewoon: ‘Ik ben er nog steeds stil van…’ van Willem.

Ook ik loop nog dagen rond met een glimlach. En wat was ik onder de indruk van Rik zijn speech tijdens het eten.

Want daar kreeg ik een brok van in mijn keel. Al weken liep ik te denken om toch maar eens te stoppen bij Running Blind. Grapjes maken kan ik altijd wel met

iedereen, maar wat lopen betreft kan ik maar moeilijk meekomen. Ook voel ik me niet zo op mijn gemak in grote groepen (wat Running Blind inmiddels geworden is)
en kom ik steeds vaker uitgeblust thuis na een training in plaats van vrolijk en opgewekt. Het is dat ik al vijf jaar loop te bikkelen, en al vijf jaar zijn
de trainers en buddy’s zo lief voor me in de weer, dat ik het niet kan maken om te stoppen…

Rik memoreert in zijn woordje voor het avondeten aan die eerste training. ‘ We moesten toen 1 minuut lopen, jawel, 1 HELE minuut!’ Gelach. Ja, dat weet ik ook nog wel, wat een bezoeking was dat al! ‘Inmiddels zijn er heel wat snelle lopers in de club, die steeds grotere uitdagingen zoeken, noem bijvoorbeeld Diane’. Vervolgens worden alle andere snelle lopers in een rap tempo over de tafel heen geroepen.

Gezelligheid voorop

Maar daar gaat het niet allemaal om volgens Rik. Het gaat om de gezelligheid, de saamhorigheid en het kunnen sporten. Met je buddy loop je altijd als een team. ‘ En ze komen graag!’ .
Hans, die naast me zit knikt hevig. Ja, eigenlijk heeft hij gelijk die Rik. Waar doe ik altijd moeilijk over… Ik kijk de tafel rond en zie iedereen aandachtig luisteren. Lopers, wandelaars, buddy’s, trotse trainers, partners en vrienden. Een grote warme club die heeft genoten. Een brok in mijn keel dus.

Het jubileumfeest

Het begint al bij de ontvangst bij Leen en Peggy, een ontzettend gezellig vakantiehuisje met enorme tuin op vakantiepark De Kromme Mijdrecht. ‘ Kom, loop mee deze kant op, dit is de veiligste route, zo lopen jullie elkaar niet in de weg’ Een hand grijpt me bij mijn arm. Ik was bezig mijn tas weg te zetten maar overzag de situatie niet goed. Alle binnenkomers zijn elkaar namelijk ook aan het begroeten. De grote tuin is ontzettend gezellig ingericht. Overal verschillende zitjes. Voor grote koppels, maar ook klein en intiem. En zelfs loungekussens voor als je gewoon even wilt chillen. En dat alles met leuke kleedjes, kussens. ‘ Wil je gebak bij de koffie?’ Corrie komt langs met een blad appeltaart of chocoladetaart terwijl ik gezellig met Henk zit te kletsen. We zitten samen in de schaduw want ik vind het nu al bloedheet. Wat heerlijk ontspannen. Later komt Ger met zijn vrouw aan met een heuse Running Blind taart. Nog meer snoepwerk!

‘De training voor vandaag is…!’ Terry heeft het woord. Rik heeft net iedereen verwelkomd en Leen en Peggy ontzettend bedankt voor hun gastvrijheid. Kanoën en wandelen staan op het program en voor diegenen die het nodig hebben is er een buddy geregeld. Mijn groep gaat eerst wandelen, onder leiding van Corrie en Lony. ‘Oké we staan nu bij de ingang van het vogelgebied’. Corrie waarschuwt ons voor de paden die smal en ongelijk zijn: ‘Dus buddy’s goed opletten!’ Na de tekencontrole als we uit het gebied zijn, geeft Walking Blind trainster Lony ons een wandeltip. Leuk, buddy en ik lopen meteen sneller.

Na de voortreffelijke lunch, het middagprogramma. Nu ben ik aan de beurt om te kanoën, en de andere groep gaat wandelen. Hoewel, een deel blijft in de tuin, motto van vandaag is immers: niets moet alles mag.

‘Zal ik de peddels van je overnemen?’ En ik voel ze uit mijn handen getrokken worden. Ik hoef ook echt niets te doen denk ik als we nu naar de kano’s gaan lopen. ‘ Ik hoor straks niets meer hoor, mijn hoortoestellen doe ik uit, sorry’. Ik waarschuw Terry alvast, want ja echt gezellig ben ik straks niet in de kano met haar. Maar nee, geen probleem
natuurlijk. Een por met de peddel tegen mijn achterste is ook een vorm van communiceren. ‘Vond je het leuk?’ Als we weer zijn aangemeerd grijpt Rik onze Canadese boot even vast. Ik pruttel een beetje over het niets kunnen horen tijdens het varen, maar heb wel genoten!

Na het middagprogramma keert iedereen weer terug naar de grote tuin. Hoewel, er zijn er een heel aantal die gaan zwemmen in de Kromme Mijdrecht. Onder andere Helma en haar hond Kwincy, maar ook Willem. Willem ziet niets meer, maar zwom met Hans, verbonden aan een lint.Zo mooi dat dit als vanzelf gedaan wordt.

Bij de borreltijd kijk ik eens in het rond. Ik zie achteraan Diane, Jolanda en Albitha heerlijk chillen op de loungekussens. Daar ga ik eens bij zitten. Met de trainingen spreek ik ze niet zo gauw, nu even lekker de tijd ervoor. En het is rustig daar, in de kantine heb ik moeite om iedereen te kunnen verstaan. ‘We gaan even de tafels in het midden zetten voor het eten’. Terry roept terwijl ze begonnen is met de boel te verzetten. In no time is er hulp. Even later zitten er zo’n dertig man aan een lange tafel. Ik zie mijn echtgenoot lekker aan het bakken bij de BBQ samen met Anton, een andere partner, terwijl Rik het woord voert. ‘Heb je honger?’ Leen kijkt me aan als’ ik bij de buffettafel sta. ‘Je eten wordt gebracht’. Ow, dat had ik niet in de gaten. Wat een luxe, iedereen krijgt een bord heerlijke bami met saté en kroepoek voorgeschoteld. Wil je daarna nog wat, kun je nog wat halen.

Dan begint het te regenen. In no time staat er een tweede partytent, maar er zijn zoveel knusse hoekjes om te schuilen dat de regen de pret niet kan bederven. ‘ We hebben nog een ronde, het toetje!’, komt Terry even melden. Een grote meloen wordt in stukken gehakt, en een heel koppeltje is in de weer om van alles klaar te zetten, zoals bakjes ijs en overgebleven gebak. En ik maar chillen.

Nog koffie na en dan ben ik toch wel uitgeblust na zo’n mooie, maar vermoeiende dag. Deze heerlijke setting, en enorme gastvrijheid van Leen en Peggy,
geweldig! De natuurlijke mix van zowel lopers, wandelaars, trainers als partners en buddy’s. Het voelde als een warm bad vandaag. Natuurlijk zal ieder
deze dag op zijn eigen manier beleefd hebben, ik heb niet iedereen gesproken. Mijn eigen echtgenoot niet eens.

Maar wat een mooie club is dit toch.Voorlopig toch maar even vol blijven houden die trainingen.

Door José de Jong

Naar boven