Je bent hier:

Running Blind wordt Cycling Blind voor 1 dag

 1  

Tijdens de zomermaanden is het idee ontstaan om, in plaats van hard te lopen of te wandelen, eens een dag te gaan fietsen. De aanstichter was Peter Waalboer (wandelaar bij RB). In het voorjaar heeft hij met zijn voorrijder de Joop Zoetemelk klassieker gereden voor een goed doel.

{filename}
Het team van Running Blind Leiden voor het clubhuis met de fietsen.

Tijdens de zomermaanden is het idee ontstaan om, in plaats van hard te lopen of te wandelen, eens een dag te gaan fietsen. De aanstichter was Peter Waalboer (wandelaar bij RB). In het voorjaar heeft hij met zijn voorrijder de Joop Zoetemelk klassieker gereden voor een goed doel. Tijdens onderlinge gesprekken na de trainingen, bleek al snel dat er veel hardlopers en wandelaars in het bezit zijn van een tandem. Zo is het idee ontstaan om een dag met elkaar te gaan fietsen.

22 september 2019 was het zover. De zon scheen volop en het beloofde zo rond de 25 graden te worden. Om half tien was het verzamelen bij ons clubhuis. Twaalf
tandems stonden netjes op een rij geparkeerd voor het clubhuis, zoals je dat wel eens ziet bij motoren. Onder het genot van een kopje koffie kon iedereen de
diversiteit aan tandems bewonderen. Na een kort woordje van de organisatoren Terry van Velthooven en Hans Wilmink kon er om tien uur gestart worden voor een
tocht van zestig kilometer. In twee groepen gingen we op pad om een route te fietsen die Rob van Bladel had uitgestippeld. Uit veiligheidsoverwegingen
hadden we een voorrijder en achterrijder bij ons. Hun taak was het om de groep bij elkaar te houden en te zorgen voor een veilige oversteek daar waar nodig.
De route liep via rustige kronkelige weggetjes door de polder naar Langeraar.

Onderweg werden we getrakteerd op mooie vergezichten, zo werd ons verteld door onze voorrijder. Helaas kwam er na 18 kilometer een kink in de (ketting)kabel bij
een van de tandems. Greg heeft nog geprobeerd de ketting te repareren, maar dat lukte maar ten dele. Samen met Helma zijn ze voorzichtig terug naar de club
gefietst. Tot overmaat van ramp brak de ketting en hebben ze nog 9 kilometer moeten wandelen. Dit was een kleine domper op de al uitgelaten stemming
onderweg. Via een pontje die op onze route lag, een mooi moment om de bovenbenen wat rust te gunnen, kwamen we in Langeraar aan. Daar stond Joke
klaar om de inwendige mens te versterken met een stukje zelfgebakken taart en wrap die bij iedereen goed in de smaak viel. Dit was ook een mooie gelegenheid
om met elkaar ervaringen uit te wisselen over hoe de tocht tot dusver was bevallen.

Ons werd verteld dat de terugweg door het “paradijs” zou gaan. Daar was niets van gelogen. Mooie smalle fietspaden met hoge rietkragen aan weerszijden vielen
ons ten deel. Gelukkig stapten veel tegenliggers af toen ze ons aan zagen komen. “Veiligheid voor alles” zullen ze wel gedacht hebben toen ze de stoet
tandems ietwat slingerend aan zagen komen. Eenmaal uit het “paradijs” mochten de pacers hun kunsten laten zien door van tevoren op kruispunten te gaan staan,
zodat wij door konden rijden. Rob had voor het laatste stukje nog mooie hindernissen in zijn route opgenomen. Krappe bochten die je met een gewone
fiets gemakkelijk neemt werden nu een uitdaging voor de voorrijders. Met goed stuurmanskunst kwam iedere tandem goed de bochten door. Om drie uur ’s middags
waren we weer terug op de club. Ondertussen waren Helma en Greg ook gearriveerd. Ze hadden beiden nog een glimlach op hun gezicht wat ons weer goed deed. Op het terras werd nog even nagenoten met een drankje. De stoelen waren een weldaad voor onze derriere. Met een ervaring rijker ging iedereen weer huiswaarts.

Naar boven