Je bent hier:

Artikel Runner’s World

Rotterdam  

Tijdens een vrijdagochtendtraining in februari 2012 is Runner's World langs geweest om een impressie te krijgen van Running Blind, hetgeen heeft geleid tot een fraai artikel in de Runner's World van juni 2012.

{filename}
Jeroen en Jozuainge

Het oorspronkelijke artikel, inclusief foto's, is te vinden onder Runner's World juni 2012

Wil je de audio-file beluisteren, klik dan op RunnersWorld-Audio

LET OP, STOEPJE OVER DRIE METER

Running Blind

In Rotterdam traint elke vrijdagmorgen een groep blinde en slechtziende hardlopers. Ze worden begeleid door vrijwilligers en scholieren. 'Via een katoenen band geven we seintjes door.'

Tekst Peler Klooster I Foto's Bastiaan Heus

Ee drijvende kracht achter Running Blind, een ver¬eniging die hardlopen voor mensen met een visuele beperking sti¬muleert, is JOHN STOOP (51). Toen hij nog goed kon zien, liep hij regelmatig marathons. Rond zijn 37ste werd hij getroffen door een trombose. 'Als gevolg daarvan bleven bloedpropjes ste¬ken in adertjes die naar mijn ogen lopen. In mijn rechteroog heb ik nog een half procent zicht, links drie procent, het cen¬trum is weg. Mijn werk raakte ik kwijt, hardlopen zat er niet meer in. Om mijn ellende te verdoven dronk ik meer dan goed voor me was. Na een paar maanden begreep ik dat ik niet alleen mijn gezondheid, maar ook mijn gezin aan het verliezen was.'
Met hulp van vrienden heeft Stoop het lopen weer opgepakt. Dat vormde de aan¬leiding voor het project Running Blind, waarbij buddy's slechtzienden begelei¬den. 'We communiceren via een katoe¬nen band, maar ook mondeling: “Let op, stoepje over drie meter, spring nu.” Laatst ben ik gestruikeld in een karrenspoor.
De angst om te vallen heb ik van me af gezet, anders kan ik niet lekker lopen. Mijn andere zintuigen gebruik ik optimaal. In het bos hoor ik halsband¬parkieten, ik ruik de seizoenen. In het dagelijks leven ben ik snel moe, maar door mijn goede conditie kan ik alles beter aan.'

SOMMIGE DEELNEMERS aan Running Blind zijn blind geworden als gevolg van een tumor of ongeluk, anderen zijn erfelijk belast. Na elke training is er koffie en gelegenheid tot lotgenotencontact. Stoop: 'Als iemand zegt: ik moet weer naar het ziekenhuis want mijn hoornvliezen laten los, voelt hij zich begrepen. Verscheidene buddy's zijn vmbo-leerlingen. Ze volgen de studierichting veiligheid, sport en dienstverlening. Voordat ze ons mogen begeleiden, moeten ze eerst leren wat het is om blind te zijn. Ze worden geblind doekt en moeten lopen aan het katoenen koord. Eerst is het dollen geblazen. Dat wordt niks, denk je dan. Maar als het erop aan komt, zijn ze serieus en toe-gewijd. Dat geeft vertrouwen voor de toekomst.'

Vijf jaar geleden begon ANNEMIEK VERBEEK (40) uit Bergschenhoek met hardlopen. Ze is tevens actief als buddy. 'Tot voor kort was ik werkzaam in de commercie. Die harde wereld, waarin alles draait om het halen van targets, heb ik achter me gela¬ten. Nu volg ik een deeltijdstudie toege¬paste psychologie. Daarnaast ben ik buddy geworden bij Running Blind om mijn sociale vaardigheden meer ruimte te geven. Vrijwilligerswerk doen in een kroeg is ook gezellig, maar mensen hel pen met bewegen is zinvoller. Ik gebruik mijn netwerk om nieuwe buddy's te wer¬ven. Het wisselt met wie ik loop, maar de laatste tijd is dat vooral met Rita van Geffen. We bereiden ons voor op de City-Pier-City Loop. Zodra ik de katoenen band beetpak, daalt er een wolk van ver-antwoordelijkheid over me heen. Alle buddy's hebben hun eigen stijl van bege-leiden. De mannen hanteren vooral het touw om seintjes door te geven, de vrou¬wen praten meer. Vooraf informeer ik altijd wat men wel of niet kan zien. Echt ontspannen lopen is er voor blinden he¬laas niet bij. Altijd zijn ze op hun hoede voor een onverwacht obstakel.'

RITA VAN GEFFEN (48) werd geboren met een oogziekte. Tot haar 28ste kon ze autorijden en deed ze aan hardlopen. Daarna werd haar wereld wazig. 'Met mijn linkeroog kan ik alleen licht en donker onderscheiden; in mijn rechteroog heb ik vijftien procent zicht. Ik staar als het ware door matglas, ik kan niet scherpstellen. Aanvankelijk durfde ik mijn huis niet te verlaten. Als gevolg daarvan kampte ik met een gebrek aan lichaams¬beweging. Anderhalfjaar geleden kreeg ik een blindengeleidehond. Samen wandelen was een hele vooruitgang, maar hardlopen blijft toch het leukst. Ik ben heel blij met de stichting Running Blind. Een buddy deelt zijn ogen met mij, zegt precies wat ik moet doen. Mensen reageren over het algemeen goed op mijn handicap, vooral ruwe types waarvan je het niet verwacht. Zo schieten bouwvakkers steevast te hulp zodra ze me bezig zien met mijn blindenstok. Daarover blijf ik me verbazen. Tijdens de City-Pier-City Loop zullen we achteraan beginnen. Het gedrang zal enorm zijn, ik weet niet of ik me staande kan houden in de massa. We denken erover om een shirt met opdruk te laten maken.'

De Rotterdammer ERIC BULD (48) kreeg zestien jaar geleden een ongeluk op het werk. Sindsdien is Buld volledig blind. 'Ik was binnen¬vaartschipper en voerde een reparatie uit aan een accu. In de doppen van een accu zitten gaatjes waardoor vrijkomend gas kan ontsnappen. Die gaatjes waren bij deze accu waarschijnlijk verstopt. Het laatste wat ik zag, was de machinekamer. Er volgde een explosie waardoor mijn ogen ernstig werden beschadigd. Ik was alleen, klauterde op de tast naar buiten. Pijn deed het niet, ik herinner me alleen dat het aan dek vreselijk koud was. Daar heb ik staan schreeuwen om hulp. In het ziekenhuis ben ik meteen geopereerd, maar mijn ogen konden niet worden gered. Nooit meer zou ik achter het roer van mijn schip staan. Van showdown, tafeltennis voor blinden, maakte ik mijn nieuwe beroep. Ik richtte een vereniging op, zat in het landelijk bestuur en speelde op Europees niveau. Dag en nacht was ik daarmee bezig, tot ik twee jaar geleden te horen kreeg dat ik diabetes heb. Meer bewegen was het devies. Iemand attendeerde me op Running Blind. Hardlopen met een buddy bevalt me uitstekend. Ik doe het drie keer per week, van de diabetes ben ik af.'

JOZUAINGE (15; zie foto vorige pagina) studeert sport, dienstverlening en veiligheid aan Thorbecke Voortgezet Onderwijs in Rotterdam. Met zijn werk als buddy bij Running Blind verdient hij studiepunten. 'Het is leuk om met blinden te werken. Ik kan ze helpen en begeleiden. Op school hebben we geoefend, ik moest een stuk rennen met een blinddoek voor. Het was eng om niets te kunnen zien, dat geef ik eerlijk toe. Maar zo leerde ik wel me in te leven in hun wereld. Sindsdien kijk ik op een andere manier naar dingen. Als we samen een brug naderen, check ik of die niet glad is. Ik vind het begeleiden erg leuk. Tot nu toe gaat het goed, er zijn geen problemen. Zelf doe ik aan krachttraining in de sportschool. Later wil ik gymleraar worden, of sportinstructeur bij de landmacht.'
De stichting Running Blind is op dit moment alleen actief in Rotterdam. JOHN STOOP hoopt dat het project navolging vindt in andere steden, iedereen kan meedoen, ongeacht leeftijd en conditie. Het verbeteren van de conditie en sociaal contact staan centraal. Zie voor meer informatie www.runningblind.nl

Runner’s World juni 2012

Naar boven