Je bent hier:

Rennend door donker Leiden

Leiden    1

En weer staan we, 16 mei om half 11 ‘s avonds in Leiden te wachten voor de ultieme uitdaging de 5 km. hardlopen maar dan in het donker!

Nachtblind

Als je dan weet dat de oogziekte Retinitis Pigmentosa, waar ik last van heb, begint met nachtblindheid… overdag kan ik nog iets zien door mijn restvisus maar ’s nachts... Spannend dus, ik ben dan ook ietwat zenuwachtig voor de start want moet me nu volledig overgeven aan mijn buddy Annet maar heb het volste vertrouwen in haar. Zij loopt regelmatig met vriendin José en loopt vanavond met mij.

Vlak voor de start

In het centrum als voorbereiding wordt live-muziek gespeeld dus verstaan doe ik niets maar het is gezellig. Trainster Terry haalt me op, ‘Helma, kom eens’ ze neemt me mee naar een paar reporters van radio I love Leiden. Deze dames willen wat vragen stellen maar helaas ik hoor het niet, Terry weet een oplossing en neemt de reporters en mij mee naar een rustiger plekje waar ik met behulp van Terry die tolkt de vragen kan beantwoorden. Of het niet spannend is als je praktisch blind bent (zeker ’s nachts) om dan te hardlopen. ‘Ja, dat is het zeker, temeer omdat je verkeersdrempels e.d. niet ziet maar met behulp van m’n buddy… en de kick als je het gedaan hebt naderhand…’ Terry beantwoord nog wat vragen en we moeten met z’n tweeën roepen ‘I love Leiden’.

Het aftellen is begonnen

Ok, naar de start, Annet neemt me mee, we staan in een groep zowel Leidse en Haagse lopers van Running Blind. Om half 11 wordt er afgeroepen, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1, goooo, daar gaan we…

Annet doet het flitsend, we rennen samen, ze kletst zo nu en dan over wat er allemaal te zien is, ik knik ja of nee, want heb geen adem over om terug te kletsen. Annet geeft aan waar de verkeersdrempels zijn, versmallingen, bruggen. Patricia, een ‘losse’  buddy cirkelt wat om ons heen om de weg voor ons vrij te maken en zo lopen we weer gestadig aan de 5 km uit. Lichtjes in m’n schoenen, lichtjes op mijn mouwen, lichtjes in mijn petje, lichtjes in mijn ogen. wink Het publiek ‘ziet’ ons lopen, is weer zeer enthousiast klapt en joelt, geweldig. Voorbij de finish komen we Greg (mijn echtgenoot ) tegen die zijn duim opsteekt. Hij glimt van trots.We hebben het weer gedaan en zoals ik eerder zei, de kick, super!

De beleving van buddy Annet

Voor de zekerheid had ik het parcours de voorafgaande avond rond 22.30 uur – de starttijd van de 5km – even voorgefietst. De route stond op de site van de marathon, dat leek me wel zo handig. Even ‘zien’ waar de verkeersdrempels en de uitstekende putdeksels en steile bruggetjes zitten. Dat scheelt weer voor mijn eigen rust en concentratie op de dag zelf – onze vuurdoop! Want concentreren moet je je, ik ben er helemaal voor Helma. Als we richting startvak wandelen over een smalle stoep, met Helma ‘aan mijn arm’, laat ik haar per ongeluk tegen een tegemoetkomende wandelaar botsen, omdat ik een bekende aan de andere kant groet – oeps, foutje!

Gelukkig zonder gevolgen. Onderweg roep ik van tijd tot tijd ‘drempel op’ of ‘drempel af’, of ‘we gaan over 50 meter rechtsaf’. Achter me hoor ik zeggen ‘die is zeker nachtblind’, en de ander zegt ‘ja, dat staat op hun shirts’. Nou ja, bijna goed, denk ik dan. Op onze shirts staat toch geen ‘Running nightblind’? Hoe dan ook, ik waardeer de asfaltgedeeltes van het parcours meer dan anders, en gelukkig voor Helma en mij is de laatste kilometer op het nieuwe asfalt van de Breestraat.

Voor de liefhebbers van tijden – we liepen 7 min 30’ gemiddeld per kilometer (8km/hr), en kwamen uit op 37.29’.

Afdeling Running Blind Leiden

Video’s

Lopers Running Blind door donker Leiden

Naar boven