Je bent hier:

Maliebaanloop Utrecht 2013: Alannah en Elly

Utrecht    4  

Ik scan de omgeving op mogelijke gevaar. Rechts van ons staan dranghekken met uitstekende pootjes, eersteklas struikelmateriaal. Maar verder ontdek ik weinig obstakels. Alannah en ik staan in het startvak van de Maliebaanloop in Utrecht. Tussen ons in een rood lintje. Alannah heeft hem met haar rechterhand beet, ik met mijn linker. We zijn er klaar voor.

maliebaanloop-01
Alannah loopt met buddy Elly (foto: Michel Reij)

Lint stuurt

Voor en achter ons dringen steeds meer mensen zich in het startvak. Dan klinkt een oorverdovend startschot. De massa komt langzaam in beweging. Ik houd het rode lintje iets korter vast, zodat Alannah en ik dicht bij elkaar staan. Dit lint houdt ons tijdens het rennen niet alleen netjes bij elkaar. Er vloeien ook voortdurend subtiele aanwijzingen door over de snelheid en richting waarin we rennen. Met alleen al het verschil in spanning op het lintje kan ik ons samen sturen, afremmen of versnellen.

Horloge geeft tempo

‘We kunnen’, zeg ik tegen Alannah als de ruimte voor ons enigszins vrij is. Dicht naast elkaar rennen we de startlijn over. Links en rechts spurten ons allerlei renners voorbij. We beginnen rustig. Vlak na de start worden we door bekenden én onbekende toegejuicht. Als het wat rustiger is laten we vanzelf het lintje wat meer vieren. Voor ons ligt de rechte reep asfalt van de Maliebaan. We versnellen iets tot een prettig tempo. Nog ruim 5 kilometer te gaan.

Ik heb mijn horloge zo ingesteld dat hij om de 6 minuten piept. Op die manier houdt Alannah de tijd in de gaten. Langs het parcours staan om de kilometer afstandsbordjes. Elke kilometer geef ik aan Alannah door. Ze houden we onze snelheid in de gaten. 38 minuten wil Alannah er over lopen. We proberen om 6 minuten over elke kilometer te doen. Dan hebben we nog 2 minuten speling.

Parcours in bedwang

Stoepjes, rotondes, spoorlijnen, drempels, scherpe bochten en langzame lopers. Ik vertel Alannah wat we onderweg allemaal tegenkomen, over hoeveel meter en hoe we die obstakels gaan passeren. Ik geef aanwijzingen met mijn stem. Linksaf, rechtsaf, is het een scherpe bocht of een flauwe en wanneer kunnen we weer rechtuit? Lopen we over asfalt of klinkers en liggen er veel bladeren op de weg? Met mijn stem en het lintje manoeuvreren we ons handig over het parcours.

Als mijn horloge voor de 3de keer piept omdat er weer 6 minuten zijn verstreken, is het bordje van de 3de kilometer nog niet in zicht. We zijn wat vertraagd. Maar gelukkig heeft Alannah nog energie genoeg om een tandje bij te zetten. Onderweg worden we aangemoedigd door medelopers en toeschouwers.

Doel gehaald

De 6 minuten per kilometer halen we net niet. Maar we lopen lekker en de laatste kilometer geeft Alannah extra gas. ‘Daar zie ik de finish’, vertel ik haar. ‘Nog ongeveer 200 meter’. Ze heeft nog energie bewaard voor een sprintje. Ik tel per 10 de meters af. Als we de finishlijn passeren, staat het bord met de tijdsregistratie net op 39 minuten.

Omdat we niet helemaal vooraan stonden bij de start, kan onze eigen tijd alleen maar sneller zijn. Internet biedt meteen de uitkomst. De uitslagen staan live online. Ik ben blij verrast. Alannah heeft haar doel ruimschoots gehaald: 37 minuten en 7 seconden. Dik tevreden genieten we in de zon van het resultaat.

Geschreven door Elly Posthumus

 

Foto's: Michel Reij en Ann M. Conefrey

Naar boven