Je bent hier:

Elly’s en Alannah’s Blind Run 2014

Utrecht    26  

Zo’n tweehonderd lopers staan in het startvak. Om ons heen klinkt gespannen gegiechel. Niet zo vreemd. Want tijdens The Blind Run draagt de helft van de lopers een blinddoek. Zij moeten zonder iets te zien een smal parcours lopen met lastige scherpe bochten. Gelukkig worden ze daarbij geleid door een ziende loper. Maar toch, het is eng!

19_CIMG8205-L
Alannah en Elly, 'Ik ben ontzettend trots!'

Ik loop met Alannah. Zij draagt geen blinddoek. Die heeft ze niet nodig, want ze ziet niets. Alannah is blind. Voor haar is elke loopwedstrijd zo’n uitdaging.

Het startschot klinkt. Er komt geen dringende meute op gang, zoals bij een normale loopwedstrijd het geval is. We hoeven dit keer niet te survivallen tijdens de start. Om al te veel botsingen en ongelukken te voorkomen, mogen maar een paar duo’s tegelijk vertrekken..

De eerste ronde klinkt er nog behoorlijk wat gegil van de geblinddoekte lopers. Maar elke ronde wordt dat minder. Ze lijken het ´running blind´ onder de knie te krijgen en hun buddy´s te vertrouwen. Toch gaat het her en der mis. Ik zie mensen van links naar rechts over het pad slingeren, botsend tegen medelopers of tegen een prullenbak aan de rand van het parcours (au!). Alannah en ik zijn geoefend en weten aanvaringen gelukkig te voorkomen.

Links schieten een paar snelle durfals voorbij. Wij lopen rustig aan. Bij de start/finish staan vrienden en familie die ons bij elke ronde fanatiek toejuichen. Na iets meer dan een uur zitten de door ons aangekondigde tien rondjes van bijna een kilometer er op. Maar Alannah heeft een ander plan. We zijn nog niet moe. We gaan gewoon door.

Onder flink geklap passeren wij voor de laatste keer de finish terwijl de presentator onze namen en prestatie roept: ‘Allanah en Elly hebben er zestien rondjes opzitten dames en heren!’.

Zo ver hebben we samen nog nooit gelopen. En ook niet onbelangrijk: met die zestien rondes hebben we € 767,50 bij elkaar gezwoegd voor andere blinde en slechtziende kinderen. Ik ben ontzettend trots!

Geschreven door Elly Posthumus

 

Alannah aan het woord

Hallo allemaal,
gisteren heb ik samen met mijn buddy Elly meegedaan aan The Blind Run. Dat was in het Griftpark in Utrecht. Remco Meyaard was één van de mensen die het heeft georganiseerd. De blindrun is een initiatief van Bartiméus Sonneheerdt om geld in te zamelen voor andere blinde kinderen. De blindrun is ook een sponsorloop om zoveel mogelijk kilometers te lopen voor het goede doel.  Er deden meer dan 160 deelnemers mee met deze loop. De één was geblindoekt, de ander was de buddy. Na een paar rondjes hebben ze  gewisseld. Jolanda, John en Ceel van running blind waren er ook.

Mijn startnummer was 17 en Elly's startnummer was 18. Ik heb 16 rondjes gelopen en het was ongeveer 15 km. De route ging langs het park. Het ging ook over de brug. Het was druk. Er liepen veel mensen voor ons, achter ons, en naast ons. Mensen gingen ons ook aanmoedigen; dat vond ik leuk. We hebben ook wat mensen ingehaald.  Aan het eind kreeg ik van iemand een bloem. Van mijn moeder kreeg ik een prachtige medaille.

Voordat Maiko, mijn trainer, de warming-up deed, gaf ik twee interviews. Op radio 509 heeft Robert Hutten, een jongen bij mij op school, mij geïnterviewd. Vervolgens kwam ik ook op televiesie. Toen heeft iemand anders mij geïnterviewd. Ik heb ervan genoten. Ik was trots op mezelf want, ik heb nooit eerder zo ver gelopen.

Groetjes,
Alannah

Foto's: Ann M. Conefrey

Naar boven