Je bent hier:

De eerste stappen

Leiden  

José de Jong heeft het Usher Syndroom en was nieuwsgierig naar ervaringen met Running Blind. Toevallig is er onlangs een groep gestart in Leiden, vlakbij haar woonplaats. Hier volgt een indruk.

Eerste stappen met Running Blind bij Leiden Road Runners Club

“Heb je de nieuwsbrief van de Oogvereniging, regio Leiden gelezen? Running Blind gaat ook een groep in Leiden starten. Zullen we daar eens gaan kijken, de kick off is op 20 november.”
Dit zegt mijn vriendin, toevallig nadat ik al een poosje loop na te denken om eens te kijken bij een hardloopgroep in de buurt. Wat me telkens tegenhield was het lopen met mijn visuele- en auditieve beperking in een ‘normale’ groep. Want dan zal ik mogelijk tegen allerlei obstakels lopen. Hierdoor ben ik veel de omgeving aan het scannen, wat erg vermoeiend wordt. Dit geef ik niet graag toe, maar het is wel zo. Daarbij komt dat ik het ook niet goed kan verstaan als er wat in een groep verteld wordt. Dit alles maakt me gauw erg onzeker. Dus ik zeg: “Ja, lijkt me erg leuk!”

'Links of rechts?'

Op donderdag 20 november 2014 gaan we naar de Leiden Road Runners Club. Deze hardloopvereniging heeft het initiatief van Running Blind omarmd, zodat we gebruik mogen maken van hun kantine, kleedkamers, trainers en buddy’s. Na diverse woordjes en foto’s gaan we een stuk lopen met de buddy’s. Voor beide partijen om even het gevoel te krijgen hoe het is om zo samen te lopen. Regelmatig hoor ik : “Nu een flauwe bocht naar links of rechts” of “hier liggen veel bladeren”. Lekker, ik kan me focussen op het lopen. Ook als ik de trainer tijdens strekoefeningen niet kan verstaan vertaalt de buddy het even voor me. Geen stress omdat ik weer bang ben dat ik dingen gemist heb. En met strekoefeningen heb ik een steuntje omdat ik mijn evenwicht nooit kan bewaren. Het geeft me allemaal het gevoel dat ik niet lastig ben en dat vind ik wel fijn. Ja hoor, ik ga hier proberen te hardlopen. Net als mijn vriendin trouwens. Zij kan haar (geleide)hond met een gerust hart samen met de andere honden in een lokaaltje laten, die daar rustig blijven tot wij weer terug zijn.

Smokkelen

Inmiddels zijn we een paar trainingen verder en ik ben veruit de langzaamste. Vóór elke training denk ik: “Misschien moet ik er maar mee stoppen, want het is niet leuk voor de buddy en de andere lopers”. Maar het lijkt wel of niemand ermee zit, behalve ikzelf. Mijn buddy geeft me aanwijzingen zoals: “Let op je ademhaling”, “nu even langzamer”, of zelfs “we blijven even wandelen en smokkelen een minuutje”. Ook snijden we stukjes af zodat we telkens toch weer aanhaken bij de groep en ik weer min of meer meeloop. Natuurlijk ervaart iedereen het anders, maar het feit dat zowel trainster Terry als de buddy’s hun best doen om me volwaardig te laten mee trainen doet me goed.

Vrijwilligers

De trainingen zijn leuk afwisselend. En de koffie erna is nog leuker. “En wie komt er volgende week weer?” is dan de vraag die van Terry komt. Want dan weet ze hoeveel buddy’s ze moet inschakelen. Het vraagt toch wat extra voorbereiding. Niet iedereen kan altijd meelopen met ons dus het is erg prettig als ze de lijst met vrijwilligers nog wat kan uitbreiden. Ik ga in mijn eigen dorp eens polsen. Kan ik eens meerijden in plaats van lopen, bus, trein en bus. Want het is best wel een eindje reistijd voor mij en mijn vriendin. Maar voor een keer in de week heb ik het er voor over, want het is echt mijn uitje geworden. Ook dat is belangrijk.

In ieder geval ga ik proberen thuis ook te lopen met iemand. Want er wordt al gesproken over meedoen met een loop. Slik. Daar moet ik nog even niet aan denken. Blijven trainen dus…

Oogvereniging Doofblinden  
Oorspronkelijk artikel: 25 januari, 2015 www.doofblinden.net

Afdeling Running Blind Leiden

Naar boven