Je bent hier:

Vliegende vrouwen

Den Haag  

Jolanda is gevraagd om aan een interview mee te werken voor de site Vliegendevrouwen.com. Omdat we het een leuk interview vinden, hebben we het hier letterlijk overgenomen.

Jolanda_Sabine
Jolanda en Sabine

Lopen met een buddy

Jolanda van Leeuwen (43) is vanaf haar geboorte slechtziend. Maar dat je je door een visuele beperking niet hoeft te laten belemmeren, bewijst zij door te hardlopen bij Running Blind.

“Van voren werd er geroepen er komt een tak, een stoepje, een paaltje, maar dan was het al te laat. Ik heb jarenlang bij een reguliere hardloopvereniging getraind, maar door mijn visuele beperking was dat niet altijd even makkelijk. Sinds de zomer van afgelopen jaar train ik bij Running Blind, een loopvereniging speciaal voor slechtzienden en blinden.

Buddy is een uitkomst

Lopen is lekker laagdrempelig. Bij een sportschool stap ik toch moeilijker naar binnen door mijn handicap. Ik schaam me om alles te moeten vragen. Ik train nu één avond per week met mijn moeder bij een hardloopclub bij mijn ouders in de buurt. Mijn moeder gebruik ik dan als buddy. Daarnaast loop ik één keer in de week bij Running Blind. Afgelopen jaar ben ik gestart bij de groep in Den Haag. Ik zag een artikel over de vereniging en toen ik dat las, dacht ik; lopen met een buddy? Dat is een uitkomst!

Vertrouwen

Bij deze club loop je samen met een begeleider. Je hebt een lintje van zo’n 40 centimeter, de ene kant hou ik vast en de andere mijn buddy. Dus daarmee kun je een beetje trekken of iemand duwen om de richting aan te geven. In het begin vond ik het maar vreemd aan zo’n touwtje. Ook vond ik het moeilijk om de persoon naast mij te vertrouwen. Eerst probeerde ik zelf op takken en stoepjes te letten, en in ene keer geef je dat aan iemand anders. Langzaamaan kreeg ik steeds meer vertrouwen in de buddy omdat je merkt dat het goed gaat. Ik hoef zelf niet meer op die ene tak boven me te letten want dat doet zij. Nu geeft het me juist rust in het lopen. Dat constant om je heen kijken is ontzettend vermoeiend. Ik deed eigenlijk een dubbele training.

Ingespeeld

Met de trainingen wisselen we vaak van buddy. Maar met wedstrijden heb ik al vaak met Sabine gelopen. Ik ben voor het eerst met haar gaan lopen met de Laan van Meerdervoortloop; stukken door de stad en over het strand. Dat was een vrij recht parcours en dat ging goed. Een paar weken geleden heb ik de City Pier City in Den Haag met haar gelopen. Je merkt dan toch dat je op elkaar ingespeeld raakt. Ik moet natuurlijk wel aangeven wat ik wil dat zij vertelt en dan kom je een heel eind.

Lekker kletsen

Ik vind het fijn om bij Running Blind te lopen. Je hoeft jezelf niet te bewijzen en niks uit te leggen. Iedereen weet dat als je daar komt, dat je slecht ziet. Iedereen is gelijk. Onderweg en na de training voeren we de standaard gesprekjes die alle lopers onderling hebben. We moedigen elkaar ook aan. ‘Kom op, je kan het’. En ook met de wedstrijden motiveren we elkaar.

Trots

Heerlijk vind ik het om wedstrijden te lopen. Al die mensen langs de kant die je aanmoedigen… Want ja, je bent herkenbaar natuurlijk. Het publiek stimuleert me. ‘Wat goed dat je dat doet’, en tegen de buddy: ‘Wat goed dat dit gebeurd’. Als ik over de finish kom, voelt dat zó goed. Met trots neem ik dan mijn medaille in ontvangst.”

Bron: Vliegendevrouwen.com , artikel Lopen met een buddy.

Afdeling Running Blind Den Haag

Naar boven