Je bent hier:

Als ziende blind hardlopen

Den Haag    8  

Sam Pitzalis wilde als normaal ziende hardloper wel eens ervaren wat het is om een wedstrijdje te hardlopen terwijl je niets ziet. Welnu, Sam ging de uitdaging aan en liep zaterdag 29 juni geblinddoekt mee in de 9-uursestafette bij Haag Atletiek.

9_uursestafette_Haagatletiek-blind-tim-sam
Sam met Tim als buddy

Als ‘ziener’ toch blind hardlopen:
Hoe is dat, wat leer je?

Als ziende buddy voor blinde/slechtziende joggers (via Running Blind Den Haag), rende ik laatst geblinddoekt drie estafetterondje (3 x 1800 meter, 9-uursestafette bij Haag Atletiek) met steeds een andere buddy. Hoe zou blind lopen voor mij als ‘ziener’ zijn? Hoe ervaar je zo’n buddy? Wat is (niet) fijn, wat gaat er door je heen? Kwestie van angst en vertrouwen en dus ook onder druk persoonlijk mijn eigen rustig-blijf-tips toepassen, die ik coachend doorgeef via www.strandlopers.nl/bewegen. Ik merk al dat ik mijn klanten met ogen dicht lopend laat opmerken dat ze opeens wél meer rechtop lopen, misschien doordat je dan instinctmatig je hersens in veiligheid brengt, iets verder van de grond.

Strak sturen mag

Goed, direct het diepe in met buddy 1, snelle loper Tim Hagendoorn. Blinddoek om, een paar stukjes op en neer oefenen en meteen aan overgeven en proberen te vertrouwen. Voor de zekerheid extra lichtvoetig lopen, om bij struikelen razendsnel weg te zijn. Bij een aangekondigde afstap doe ik iets van een paardenpas, knieheffend extra licht de grond raken. Huuuh, eng, vooral doordat het hard gaat en − en vreemd – doordat ik de route goed ken. Ik zit Tim constant te waarschuwen voor wat komen gaat: die scherpe bocht met gat, die gaten om de bomen, overhangende takken, drempels, andere lopers. Opvallend: het komt allemaal zo snel op je af, in je mind, vooral eenmaal buiten de baan, de openbare weg op… Het voelt alsof je in het voorste karretje van de achtbaan zit. Er zitten een paar haakse bochten in en dan is het goed om echt strikt te worden gestuurd, hup, arm in arm haast een zwiep, moest ook wel vanwege de hoge snelheid die we hadden, zo kwam het op mij over tenminste. Goed gedaan, Tim, ik leer dat ik als buddy ook best wat strikter mag sturen als het moet, iets wat ik tot nu toe wat gênant vond, maar duidelijkheid betekent hier veiligheid en vertrouwen.

Handrug tegen handrug

Daarna buddy 2, de nog snellere lopen en dan zelfs op blote voeten, Roel van der Vegte. Bij hem viel me nu de rustige kordate stem op, korte commando’s duidelijk. Ook dit ging vrij snel allemaal, ik kon me nu meer richten op eigen ontspanning tijdens het lopen en dat lopend ook echt vlot houden, net doen alsof er niks aan de hand is en je dit dagelijks doet. Mijn truc om mijn bekken los te laten vanuit mijn onderrug, alsof je plat gezegd ook je kringspier los laat, raar maar waar, werkte goed. Je zit tenminste niet met je aandacht in je hoofd dan, haha, en verder gebeurt er niets gênants, probeer het maar eens (wel een beetje buiten mijn buurt, graag, grapje. Ook bewust de spieren om mijn borstkas heen ontspannen werkte heel goed, zo belangrijk dat je vrij blijft ademen! En ook dan zit je tenminste even niet in je hoofd, over het algemeen een grote stoorzender qua soepel lopen. Enfin, een prettige rustige stem doet de blinde loper goed, Roel hield af en toe ook het koordje strak en helemaal een vondst: we hadden contact met elkaar via de onze handrug. Dus handrug tegen handrug, je voelt goed de richtingsverandering en het is minder  “sjorderig” / “duwerig”. Dit ga ik zelf ook proberen!

Lopen op de klok

En tot slot buddy 3, ook de stabiele, vertrouwensvol overkomende Jaap van der Winde. Gezien zijn recente marathon liepen we rustig, ik had al veel geleerd, meer ging vanzelf, ik kon ook de frons tussen mijn ogen ontspannen en me eraan overgeven, geluiden en geuren voelde ik extra binnenkomen, helaas niet enkel bloemen (stront…). In het begin viel me wel op dat de aanwijzingen wel eens een zoekplaatje kunnen zijn: je bent gebaat bij duidelijkheid en ik heb die relevante info dus graag in korte zakelijke brokken, als een rallyrijder van zijn bijrijder ook precies hoort ‘nog zoveel meter, bocht links, 45 graden, versnelling 3’. Dus geen ‘zo meteen komen we aan het einde van dit pad en krijgen we een bocht naar rechts’, maar… wacht, in het leger gebruiken ze toch de klok, om een positie aan te duiden. I.p.v. ‘ietsje meer naar rechts’ zeggen ze ‘om 1 uur’ en scherpe bocht naar rechts is dan ‘om 3 uur’. Dus ’10 meter, 5 uur’, wow, in 4 woorden alle info die ik nodig heb. Werkte bij mij perfect en voor Jaap was het ook prettig, blij high-five-end stonden we na de finish!

Conclusie & oproep

Erg geslaagd experiment en eigenlijk ‘mag’ elke buddy dit blind lopen wel eens proberen. Doen een keer? Zeg maar wanneer, ik doe / help mee. Steeds meer ontdekken, steeds beter op elkaar afstemmen.

Jungle book

Naschrift

Sam's ervaringen zijn ook terug te vinden op strandlopers.nl.

Het team Running Blind Buddy's heeft tijdens de 9 uur 103 km afgelegd en werd hiermee 2de.
Onderstaande fotos van de 9 uursestafette zijn gemaakt door Peter Pronk.

Afdeling Running Blind Den Haag

Naar boven